ឧទ្យានមានបុប្ផាជាសម្រស់ ចន្រ្ទាខ្ពស់មាន​រស្មីជាអលង្ការ

លោកធាតុមានអាទិត្យនិងតារា ជាបរិវាហមកំដរលំអអង្គ។

គិរីខ្វះរុក្ខាបង់សម្ផស្ស កុលាបស្រស់ខ្វះគន្ធាឆ្ងាយកន្លង់

ដងផលសាគ្មានមច្ឆាអសាបង់ ឯចត្រង្គបើគ្មានស្តេចដឹងអ្វីឈ្នះ?។

ព្រះ​ចន្ទពេញ​វង់​ជា​លម្អ​មេឃ​​ ​​​​​​​ ស្វាមី​គួរ​ត្រេក​ជា​លម្អ​ស្ត្រី

តែ​ចិត្ត​រលឹក​នឹក​ដល់​ម្តាយ​ ហូរ​មូល​ក្នុង​កាយ​ជា​និស្ស័យ​។

មហាក្សត្រីយ៍​ជា​លម្អ​ផែនដ វិជ្ជា​ជា​ស្រីសួស្តី​គ្រប់គ្នា ។

មនុស្ស​ល្ងង់​គេ​កោតតែ​ក្នុងផ្ទះ​ខ្លួន អ្នក​មាន​មាំមួន​ក្នុងស្រុក​អាត្មា

គេ​បូជា​ស្តេច​តែ​ក្នុង​រដ្ឋា អ្នក​មាន​វិជ្ជា​នោះ​ទើប​សព្វឋាន ។

១-​ប្រា​សាទ​ព្រះ​វិហារ​ដែន​ខ្មែរ​ ខ្មែរ​សាង​ថ្នម​ថែ​ទុក​ជាន់​ក្រោយ​

ក – កប​កើត​មក​ជា​កូន​ខ្មែរ
ខ – ខំ​គិត​បែរ​ប្រែ​គំនិត
គ – គួរ​សេព​គប់​លោក​បណ្ឌិត
ឃ – ឃើញ​ត្រូវ​ពិត​រួច​សឹម​ថា ។
ង – ងើប​មើល​ជាតិ​ខ្មែរ​ដូច​គ្នា
ច – ចូរ​សមគ្គា​ជួយ​រដ្ឋា
ឆ – ឆប​ប្រកប​ដោយ​បញ្ញា
ជ – ជួយ​ស្តី​ថា​តឿន​កូន​ចៅ ។

នរណា​ក៍​ដឹង​ខ្មែរ​គ្រូ​ដើម
ពូកែ​សម្បើម​សង់​ប្រាសាទ
ឱ!ព្រះវិហារ​ស្រស់​ល្អ​ស្អាត
ព្រោះ​ខ្មែរ​អ្នក​ឆ្លាត​ពី​បុរាណ ។

យើង​សង់​អង្គរ​ល្បី​លើ​ភព
ប្រទេស​ទាំង​គ្រប់​អម្បាលមាណ
ឃើញ​ហើយ​ស្ញប់ស្ញែង​មិន​នឹក​ស្មាន
ថា​ខ្មែរ​បុរាណ​ខ្លាំង​អស្ចារ្យ ។

កំណាព្យ៖ សៀម​ជា​សត្វ​ក្រ​ពើ​វង្វេង​បឹង

ល្បើក​ក្រើន​ជាតិ​៖ កាព្យពាក្យ​៧ តាម​លំដាប់​អក្សរ រៀបរៀដោយ​​ ឃុន​បណ្ណា​នុរក្ស ប៊ូ-ប៉ូ នៅ​ពុទ្ធ សាសន​បណ្ឌិត្យ

ជួយជាតិ​ និពន្ធដោយលោក ណុប ច័ន្ទតារា និង លោក​ យិន​ សារឿន