មានសេចក្ដីដំណាលថា ៖ កាលពីយូរយាណាស់មកហើយ មានបងប្អូនប្រុសពីរនាក់ នៅរួមសុខទុក្ខជាមួយគ្នា ពុំដែលឃ្នើសឃ្នងអ្វីឡើយ ។ ពេលមួយបានដំណឹងថា មានគ្រូអាចារ្យម្នាក់ដែលនៅក្នុងនគរក្បែរនោះចេះបង្រៀនវិទ្យា សាស្ត្រផ្សេង ៗ បុរសទាំងពីរនេះ
Archive for the ‘រឿងព្រេងខ្មែរ’ Category
រឿង ដើមស្លា -ម្លូ
Thursday, September 10th, 2009រឿង ដើមរលួសមាស
Thursday, September 10th, 2009រលួសមាស ជាសន្ដានដើមផ្កាមួយប្រភេទ ប៉ុន្តែចំឡែកត្រង់ដើមនេះគ្មានផ្កាទេ គេដាំយកលំអត្រង់ស្លឹកវានោះឯង ។ ស្លឹករលួសមាស ផ្លាស់ប្ដូរបានជាបីពណ៌ក្នុងមួយឆ្នាំ គឺដំបូង ពណ៌ស មានសណ្ឋានដូចចម្ប៉ាអស់រយៈ
រឿង ដើមភ្លៅនាង
Wednesday, September 9th, 2009គ្រាន់តែឮឈ្មោះថា ដើម ” ភ្លៅនាង ” គេនឹកឆ្ងល់ភ្លាម ចង់ដឹកប្រវត្តិដើមនេះថា តើរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច បានជារុក្ខជាតិនេះ មាននាមពីរោះម្ល៉េះ? បើសង្កេតពីរូបភាពនៃដើមនេះវិញ គេឃើញថា មានដើមនោះត្រសូលស្អាតពុំសូវមាន
រឿង ដើមចេកជ្វា និង ដើមបាយម៉ាត
Monday, September 7th, 2009ចាស់បុរាណខ្មែរយើង ច្រើនជឿហើយហាមប្រាប់កូនចៅ មិនអោយដាំដើមចេកជ្វា នៅជិតសំយាបផ្ទះ ព្រោះគេយល់ថា វាដាក់ម្ចាស់ផ្ទះ ។ បានជាមានជំនឿយ៉ាងនេះ ដោយមានរឿងដំណាលដូចតទៅ៖
ជាយូរអង្វែងណាស់មកហើយ មានគ្រួសារមួយ ជាអ្នកទីទ័លក្រ ប្រកបរបរកស៊ីជាកសិករ ។ ក្នុងពេលមួយដែលជារដូវរាំងឬស ឥតមានភ្លៀងធ្វើស្រែ បុរសប្ដីក៏លាប្រពន្ធទៅរកស៊ីឈ្នួលគេ នៅស្រុកឆ្ងាយ។ ក្រោយដែលបុរសនេះចេញផុតទៅ ស្រុកក៏កើតជំងឺអហិវាតរោគ រាតត្បាត ពាសពេញ បណ្ដាលអោយអ្នកភូមិទាំងមូល ភ័យជ្រួលច្របល់យ៉ាងសំបើម។ មិនដំបូង ជំងឺនោះបណ្ដាលឡើងពីសត្វតូចតាច លុះយូរបន្តិចទៅ ក៏រាលដាលរហូតដល់សត្វធំ ៗ រហូតដល់ជីវិតមនុស្សនៅក្នុងភូមិផង គ្មាននរណាអាចជួយនរណាបានឡើយ ។ ផ្ទះនិមួយៗ ស្ងាត់ឈឹង ពេលយប់គេឮតែសំឡេងឆ្កែលូ និង ពន្លឺភ្លើងប្រទីប ផ្លុង ៗ ត្រង់នេះមួយ ត្រង់នោះមួយ គួរអោយព្រឺក្បាលពន់ពេក។
នៅភូមិខ្លះ ដែលរោគនេះមិនទាន់រាលដាលទៅដល់ អ្នកនិគមជនបទទាំងនោះ ក៏ពុំហ៊ានដើរស្វែងរកប្រកបកិច្ចការរហេតរហូត ដូចប្រក្រតីឡើយមនុស្សទាំងនោះ មានកាលស្ងប់ស្ងៀម មានទឹកមុនក្រៀមក្រំ ស្រពាប់ស្រពោនជានិច្ច និយាយរកគ្នាទៅវិញទៅមកដោយខ្សឹបខ្សៀវ មិនហ៊ាននិយាយគ្នាកោកកាក ឬ នឹកឈ្មោះទៅកន្លែង ដែល កើតជំងឺចង្រៃទាំងនោះផងទេ។
មានថ្ងៃមួយ នៅពេលដែលជំងឺ [...]
រឿង ដើមកោងកាងនិងឈើទាល
Saturday, September 5th, 2009តាមបុរាណបានដំណាលតៗ មកថា កាលពីដើមឡើយ ដើមកោងកាង ជាឈើមួយពួកនៅតែលើភ្នំ និង ជើងភ្នំ ។ ចំណែកដើមឈើទាលទាំងឡាយ ដុះនៅតែក្បែរមាត់ព្រែកមាត់ស្ទឹង មានមាត់អូរ ម្ល៉ោះហើយ តែដល់រដូវទឹកជ
រឿង ប្រាជ្ញាអណ្ដើក
Friday, September 4th, 2009អណ្ដើកជាសត្វរស់នៅក្នុងទឹកបឹងក៏បានលើគោកក៏បាន។ហេតុដើមនោះ មានរឿងព្រេងមួយនិទានថា៖
ក្នុងគ្រាយូរយារអង្វែងហើយ ពេលនោះមានទឹកជំនន់ធំណាស់។សត្វខ្លា ដំរី រាជសីហ៍ រមាំង រមាស ក្ដាន់ជាដើម អំពាវនាវបបួលគ្នាទៅពួននៅព្រៃហេមពាន្ត នៅសល់តែអណ្ដើកសកលមួយ មិនព្រមទៅនានឹងគេសោះ។ លុះទឹកជន់មកដល់ គាត់ក៏ហែលលេងជាមួយនឹងពពួកមច្ឆជាតិ ស៊ីមើមឈើ ឬសឈើ ។ កំពុងតែសប្បាយ ស្រាប់តែទឹកស្រកទៅវិញអណ្ដើកភ្លេចខ្លួនក៏ជាប់នៅនឹងបង្គា បឈើ តែលតោលពុំដឹងជាទៅខាងណានឹកថាអាត្មាអញមុខជាស្លាប់ហើយ ព្រោះដៃខ្លីជើងខ្លី ។ លុះទឹកស្រកផុតពីគល់ឈើទៅវិញ មានល្បះស្មៅខ្ចី ដុះនៅគល់ឈើជាច្រើន ពេលនោះមានដំរីមួយ ដើរមករកបរិភោគស្មៅខ្ចី អណ្ដើកឃើញដំរីហើយនឹកថា ” អើបានការហើយអញបោកដំរីនេះម្ដង ឲ្យវាដឹងដៃ ” អណ្ដើកក៏ពន្លឺវាចាថា ” នរណាមកធ្វើអ្វី ក្រោមដើមឈើនេះ ?” ដំរីឆ្លើយថា” ខ្ញុំជាដំរី “។អណ្ដើកថា ” យើបងដំរី បងឯងមិនទាន់ដឹងខ្លួនទេឬ ខ្លួនខ្ញុំនេះ ជាអគ្គរាជទូត ព្រះបាទពារាណសី ឈ្មោះថាអ្នកហ្លួងចូលចិត្តមាណព ព្រះករុណាបានប្រើអញឲ្យចាំរកឯងក្នុងទីនេះ ឥឡូវប្រទះគ្នាហើយ ចាំអញនិយាយប្រាប់ឯង ពូជពង្សបងឯងនេះ ពីដើមមកនៅបម្រើជាបរិពារព្រះរាជាហើយស្រាប់តែលួចរត់បាត់យកទាំងផ្លិតចាមរីរបស់លោក មកជាមួយផង ” ។ [...]
រឿង ឆ្កែមើលឃើញខ្មោច
Thursday, September 3rd, 2009ជាហេតុភេទស្រុក ខ្ញុំបាទធ្លាប់បានឮម្ដាយនិងឪពុកខ្ញុំ គាត់និទានប្រាប់ខ្ញុំថា៖ បើឮឆ្កែលូ ឬព្រុសនៅពេលកណ្ដាលអធ្រាត្រស្ងាត់ នៅភូមិណាស្រុកណា ដែលក្រៅអំពីក្រុង ព្រោះពុំសូវមានមនុស្សកុះករក្នុងពេលយប់ស្រុកភូមិនោះ ៗ ច្រើនកើតជំងឺ ពុំសូវមានសេចក្ដី
រឿង ជ្រូកបានជាឈ្មោះឆ្នាំកុរ
Thursday, September 3rd, 2009រឿងនេះ ដើមឡើយ មានសេចក្ដីនិទានថាៈ
មានសេដ្ឋីកុដុម្ពិកម្នាក់ មានសម្បត្តិទ្រព្យស្ដុកស្ដម្ភ ហើយមានកូនមួយ តែអកុសល កូននោះកើតមក មានខ្លួនប្រាណជាសត្វជ្រូក ។ ឪពុកម្ដាយអន់ចិត្ត ពន់ពេក ព្រោះកូនមានភាពជាសត្វ កូននោះឆាប់ចេះដើរ ចេះនិយាយភាសាមនុស្ស ឧស្សាហ៍ព្យាយាម មិនមាន
រឿង បក្សីលៀងអរក្ខ
Wednesday, September 2nd, 2009នេះនឹងថ្លាថ្លែងពីរឿងសត្វទាំងឡាយ កើតចលាចលដោយសារសត្វផងគ្នា មានជំងឺ ហើរដើរស្វែងរកមេមត់មកជួយមើល។
កេរកាលនោះ មានសត្វព្រាបមួយមានទុក្ខដោយឆ្លងទន្លេមិនរួច ម្ល៉ោះហើយ ព្រាបចេះត្រូវថ្ងូររហ៊ឹះសុំអោយគេជួយ ។ ត្រង់នេះ
រឿង តាដក់ជាន់កូនក្រួច
Wednesday, September 2nd, 2009សត្វតាដក់បានជាមានក្បាលទំពែក ព្រោះហេតុត្រូវសត្វដទៃទៀតខោក-ថងទាល់តែរបើករុះសក់អស់ ដូចមានសេចក្ដីនិទានតទៅនេះ
រឿងបុរាណមួយដំណាលថា មានសត្វតាដក់ចាស់មួយ ដើរស្វែងរកអាហារ សព្វទិសទីភូមិស្ថាន ដោយសារខ្លួនជរាបន្តិចទៅផង ម៉្លោះហើយភ្នែកក៏មិនសូវប៉ិនមើលផ្លូវ ឬមើលសត្វតូចតាច ក៏ពុំសូវឃើញ។តាដក់ដើរទៅៗស្ទើរដាច់សង្វែង ក៏ទៅជាន់កូនក្រួច ដែលពួនជ្រកនៅក្នុងគុម្ពត្រែង ស្លាប់បង់ជីវិតទៅ ។ មេក្រួចក្ដៅចិត្តខ្លាំងណាស់ តែមិនដឹងធ្វើដូចម្ដេច ព្រោះខ្លួនតូចតាច ពុំហ៊ានតវ៉ាជាមួយតាដក់ ដែលមានមាឌធំជង្គ្រោងនោះឡើយ។
មេក្រួចដើរស្វែងរកសត្វណាមួយដែលស្លូតបូត មានគតិទៀងទ្រង់អាចរកយុត្តិធម៌ឲ្យខ្លួនបាន ខ្លួននឹងនាំរឿងទៅប្ដឹងសត្វនោះ ឲ្យជួយជំរះក្ដីសំរាលខ្លួន។
រឿង សត្វប្រឡាំងកាស
Tuesday, September 1st, 2009កាលណាគេឃើញសត្វប្រឡាំងកាស គេតែងនឹកឆ្ងល់ចំពោះភាពប្លែករបស់សត្វនេះ គឺតែឃើញញី ក៏នឹងឃើញឈ្មោល រស់នៅជាប់លើខ្នងញីនោះជាដរាប ។ ដូចនេះ ទើបមានពាក្យគេចំអន់គ្នាលេងចំពោះមនុស្សប្រុសដែលខ្ជិលរកស៊ី រស់តែដោយសារស្រីថា ” កុំធ្វើ
រឿង កណ្ដុរសឡើងជាស្ដេច
Tuesday, September 1st, 2009អ្នកផងតែងនឹកឆ្ងល់ថា ៈ សត្វកណ្ដុរតូចតាចពេកណាស់ ហើយពុំមែនជាសត្វជាមានឫទ្ធិផង ហេតុអ្វីក៏គេលើកធ្វើជាតំណាងឆ្នាំងទី១ គឺឆ្នាំ ជូត ? បានជាដូច្នេះ ព្រោះមានរឿងព្រេងមួយទាក់ទងនឹងកណ្ដុរ។
មានសេចក្ដីនិទានថា ៈ មានប្ដីប្រពន្ធជាអ្នកទ័លក្រមានកូន ១៧ នាក់សុទ្ធតែស្រី ។ ថ្ងៃមួយ ឪពុកម្ដាយជំនុំគ្នាថា ៈ យើងបើទ័លក្រម្ល៉ោះ នឹងទ្រទ្រាំចិញ្ចឹមកូនពុំបានទេ ត្រូវតែយើងដាច់ចិត្ត នាំយកទៅប្រោសចោល តាមតែផលកម្មរបស់វាចុះ។ ហើយនិយាយទៅកូនទាំងនោះថាៈ
-កូនអើយយើងនៅក្នុងស្រុករកស៊ីចិញ្ចឹមជីវិតមិនរស់ទេ គួរទាំងគ្នាទៅនៅព្រៃវិញ។
ឯកូនក៏ស្រុះស្រួលតាមទាំងអស់ ។ ឪពុកម្ដាយ គិតគ្នាហើយស្រេចថាយើងនាំវាទៅ ឲ្យដល់ព្រៃធំ ហើយចូលឲ្យជ្រៅទៅទៀត សឹមយើងគេចចេញពីវា។ គិតហើយ ក៏នាំគ្នាចេញទៅ ដឹងថាបានឆ្ងាយអង្វែងហើយ ក៏ឈប់សំរាប់នៅទីនោះ ហៅកូនអោយមកជុំគ្នា និយាយទៅកូនថា ៈ
-កូនឯងកុំដើរបែកគ្នា បានចំណីអ្វីចែកគ្នាស៊ី ឥឡូវទាំងអស់គ្នានៅទីនេះចុះ ឪម៉ែទៅរកផ្លែឈើ។
ថាហើយ ក៏ដើរចេញទៅ នាំគ្នាគេចទៅភូមិផ្ទះវិញ ។ លុះបាត់យូរពេកកូនទាំងអស់គ្នានាំគ្នាដើររក។ ដើរទៅចូលទៅក្នុងស្រុកយក្ស។ យក្សដែលជាធំ នៅកំលោះតែគ្មានឪម្ដាយ មានតែប្អូនស្រីក្រមុំម្នាក់។ថ្ងៃមួយយក្សប្រុសអោយប្អូនស្រីដាំបាយដំណើបអោយច្រើន ហើយវារែកយកចាក់ពូនធ្វើជាទំនប់ភ្លឺស្រែ ។ ចាក់ហើយក៏ត្រឡប់ទៅលំនៅវិញ ទទួលពេលនោះនាង ១៧ នាក់ដើរទៅបានជួបប្រទះ [...]
រឿង សត្វរមាស
Monday, August 31st, 2009រមាសជាសត្វព្រៃមានប្រក្រតីនៅតែក្នុងព្រៃជានិច្ច។ សត្វនេះបរិភោគបន្លាជាអាហារ ហើយផឹកតែទឹកល្អក់ បើគ្មានទឹកល្អក់ទេ វាយយកជើងជ្រំឲ្យទាល់តែល្អក់ ទើបវាផឹក ។ នៅលើខ្នងសត្វនេះ មានដុះសាច់មួយស្រទាប់មើលទៅហាក់ដូចជាអានសេះមានស្បែកគ្រោតគ្រាកកំពីកកំពកជ្រៅខ្លះ រាក់ខ្លះ ជាជំរកនៃសត្វល្អិត មានខ្ទួយជាដើម ។ សត្វនេះជាទីប្រាថ្នានៃព្រានព្រៃព្រោះថាសាច់ ឈាម ស្បែក រោម សរសៃ លាមក ឬទឹកមូត្ររបស់វា សុទ្ធសឹងជាឱសថ យ៉ាងវិសេសទាំងអស់ ។ រមាសមានជើងមុខ -ក្រោយប្រហែលនឹងជើងដំរី តែមិនធំដល់ដំរីទេ ប្រហែលប៉ុនក្របីព្រៃណាដែលធំ។ បាតជើង មានក្រឡាបួនជ្រុង ដូចក្រឡាចត្រង្គ វាច្រើនតែរស់ក្នុងហ្វូងដំរីជាសត្វមាន អានុភាពជាងដំរី ព្រោះដំរីខ្លាចរមាសណាស់ ។
រមាសបានជាមានរូបរាងដូចពណ៌នាមកនេះ ដោយសារមានដំណើររឿង ក្នុងរឿងព្រេងមួយនិទានថា ៈ
កាលនោះ មានស្ដេចមួយអង្គ មាននាមពុំប្រាកដ ទ្រង់មានជាប់ជំពាក់ព្រះទ័យប្រតិព័ទ្ធលើស្រីម្នាក់ ឈ្មោះនាង មុខរាហ៍ ។ យប់មួយព្រះអង្គទ្រង់គង់លើរមាសជាទីន័ងជាមួយអមាត្យជាទ្រម័ក ធ្វើដំណើរទៅកាន់លំនៅនាងមុខរាហ៍នោះ។ ទៅបានពាក់កណ្ដាលផ្លូវ ព្រះអង្គទ្រង់យល់ស្រីម្នាក់ មានរូបរាង ភិនភាគដូចនាងមុខរាហ៍ តែលុះព្រះអង្គពិនិត្យបញ្ជាក់ទៅ ក៏ឈប់យល់ថាច្រឡំទេ ទើបព្រះអង្គទ្រង់យាងហួសទៅប្រញាប់អោយបានដល់ទីដៅឆាប់ ៗ ។ [...]
រឿង សត្វក្អែកការកូន
Monday, August 31st, 2009សេចក្ដីដំណាលថា ៈ មានស្ដេចក្អែកមួយ នៅអាស័យលើចុងត្នោតយ៉ាងខ្ពស់ ។ថ្ងៃមួយក្អែកនេះ ក៏បានប្រុងរៀបចំការកូន ឲ្យមានគូសស្រករ។ សត្វក្អែកក៏ចាប់ឲ្យពួកពលខ្លះហើរហៅភ្ញៀវសត្វទាំងអស់ មកស៊ីការចាត់ពលខ្លះទៀត អោយហើររកចំណី ផ្លែឈើ ស្រូវអង្ករ ត្រីសាច់គ្រប់មុខទាំងអស់ ដើម្បីយកមករៀបចំទទួលភ្ញៀវសត្វ ។ លុះដល់ថ្ងៃកំណត់រៀបចំ ផ្សំផ្គុំកូនប្រុស-ស្រីទាំងពីរហើយ ពពួកសត្វទាំងអស់ ដែលស្ដេចសត្វក្អែកបានអញ្ជើញ បានមកជួបជុំយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេង ស៊ីផឹកសប្បាយស្រែកហ៊ោកញ្ជ្រៀវលាន់ទ្រហឹងពេញព្រៃ ។និយាយពីសត្វអណ្ដើក ដែលស្ដេចក្អែកបានអញ្ជើញដែរ ក៏ខំវារកកខ្វេសកខ្វាសទៅនឹងគេដែរ តែដោយហេតុជើងគាត់ខ្លីពេក ក៏មកដល់ក្រោយគេ ។ លុះទៅដល់ដើមត្នោត ដកកមើលទៅលើ ឃើញពពួកសត្វគេស៊ីផឹកអ៊ូអរយ៉ាងក្រៃលែង ក៏នឹកឃ្លានស្រក់ទឹកមាត់មិនដឹងគិតធ្វើម្ដេចនឹងឡើងទៅលើចុងត្នោតបាន ។ពេលនោះស្រាប់តែមានពស់មួយលូនមកដល់ អណ្ដើកក៏សួរទៅពស់ថា ៈ បងពស់ទៅណាដែរ ? ពស់ឆ្លើយថា ៈ ខ្ញុំទៅស៊ីការកូនបងក្អែក ។ចុះបងអណ្ដើកឯងមកទីនេះធ្វើអីដែរ? ខ្ញុំបម្រុងទៅស៊ីការកូនបងក្អែកដែរ ។ ពស់ថា ៈបើដូច្នេះចូរបងអណ្ដើកឯងខាំកន្ទុយខ្ញុំមក ខ្ញុំនឹងលូនយោងឡើងទៅលើ តែសូមប្រយ័ត្នមាត់បន្តិច ។ អណ្ដើកត្រេកអរណាស់ ក៏ខាំកន្ទុយពស់ភ្លាម ពស់ក៏លូនឡើងទៅលើចុងត្នោត។ លុះទៅដល់កត្នោត ស្ដេចក្អែកក្រឡេកឃើញអណ្ដើក ក៏ស្រែកសួរជាការគួរសមថា ៈ [...]
រឿង កំណើតសត្វឆ្មា
Monday, August 31st, 2009អតីតក្នុងកាលនោះ មានមហាឬសីមួយអង្គគង់នៅព្រៃភ្នំមួយឈ្មោះវុឌ្ឍីបព៌ត តាំងចង្ក្រមភាវនាក្នុងទីភ្នំនោះ ជាអង្វែងឆ្នាំមក ។ នៅកន្លែងនោះមានស្រះបួនគឺទិស បូព៌ា១ ទក្សិណ១ បស្ចិម១ និង ឧត្តរ១ ។ ស្រះនោះមានទឹករងថ្លា មានដុះឈូកក្រហមឈូកស និងបុប្ផាផងទាំងពួង ជាទីសប្បាយនៃមច្ឆាគ្រប់បែប ឯមាត់ច្រាំងក៏ជ្រាល មុខគួរអោយសប្បាយពេកណាស់ ។ ស្រះទាំងបួននៅឆ្ងាយពីអាស្រមប្រហែល ១ យោជន៍ ព្រះឥសីក៏ធ្លាក់តែទៅស្រង់ទឹករាល់ដងផង ។ មានសម័យថ្ងៃមួយ ព្រះឥសីគង់ចម្រើនមេត្តាភាវនាដោយញាណឈានលោកិយសព្វគ្រប់ទៅឃើញថា ៈ ” ឪ ! មានទេពធីតាមកចាប់កំណើត ក្នុងផ្កាឧត្បល ដែលដុះក្នុងស្រះខាងឧត្តរ បានអាយុ៩ថ្ងៃហើយតើ អាត្មាអញ ក៏ខានទៅស្រង់ទឹកឯស្រះនោះ៩ថ្ងៃហើយដែរ។ ព្រះឥសី ក៏ដាក់ស្មឹងស្មាធិ៍គិតថា អាត្មាគួរតែយកមកចិញ្ចឹមបីបាច់រក្សាចុះ គិតហើយក៏រៀបអង្គផ្ចង់ដំណើរតម្រង់ទៅទិសឧត្តរ ដល់ស្រះហើយ ព្រះឥសីឈរសម្លឹងមើលគ្រប់ផ្កាឃើញផ្កាឧត្បលមួយធំខ្ពស់ ឃើញនាងទេពធីតា អង្គុយក្នុងផ្កានោះ ព្រះឥសីក៏ចុះទៅកាច់នោះមកហើយនិមន្តត្រឡប់មកកាន់អាស្រមវិញ ចិញ្ចឹមថែរក្សាជាសុខសប្បាយ ។ លុះដល់នាងធំ ក៏ឲ្យឈ្មោះថា ” ឧត្តរបុប្ផា ” [...]
