ហៃមហាធុជនផង នេះគឺចំណង បទបាលីថា
គម្ភីររសធម៌ អាណាក្រិត្តិកា គួរគប្បីមហា-
ជនផងត្រងត្រាប់ ។
ធម៌នេះដំបូន្មាន រួមរក្សាប្រាណ ឱ្យបានខ្លួនគាប់
ដលោកបរលោក ហៅរស់ពុំស្លាប់ ធម៌នេះជាច្បាប់
ក្ដីគាប់បរិយាយ ។
កុំទុកចិត្តបរទេស កុំទុកចិត្តអភិនេស្ក្រម៍ កុំទុកចិត្តអភិប្រាយ
ប្រើទំលែងខ្ពស់ រំពឹងឱ្យឆ្ងាយ ស្ដាប់ពាក្យបរិយាយ
បណ្ដាំមេជី ។
ឱកូនស្ងួនតែមួយ ទុកជាត្រួយត្រូលគំនិត
កូនអើយមាសតាំងចិត្ត តាំងចរិតគិតឱ្យឆ្ងល់ ។
ពាក្យចាស់ពាក្យពីព្រេង ទោសខ្លួនឯងមើលពុំយល់
ទោសគេតូចសោតសល់ រមិលយល់ប៉ុនទាំងភ្នំ ។
ចូលព្រៃសត្វសាហាវ រកអំពាវគ្នាមកជុំ
ដល់បានស្ករទឹកឃ្មុំ ពួនក្នុងផ្ទះស៊ីម្នាក់ឯង ។
បានហើយចង់បានទៀត ខំឆ្លៀតបៀតមិនគិតក្រែង
មើលយល់តែខ្លួនឯង មិនយល់គេឯទៀតផង ។
នឹងស៊ីចង់ពិសា ខ្ជិលទំពាឱ្យហ្មត់ហ្មង
យល់នាមថាជាមង យល់ឯជងថាជាកួយ ។
នេះបទកាកគតិ៍ ទើបចងជាបទ ជាច្បាប់ទូន្មាន
តាមដោយគន្លង ព្រេងព្រឹទ្ធបុរាណ អ្នកប្រាជ្ញនិទាន
ប្រដៅបុត្រភ្ងា ។
ហៃកូនពន្លក ស្ងួនអើយមាសយក បណ្ដាំបិតា
ឪពុកនេះចាស់ ឥតអ្វីឱ្យបា ស្ងួនអើយរក្សា
ពាក្យឪពុកនៅ ។
ដឹងឆ្លើយត្បិតដង កូនសោតរែងឆ្គង ត្បិតតែឪពុក
ទ្រព្យគង់ត្បិតស្រី ចេះរៀបដាក់ទុក ប្រះដេកឆាប់លក់
ត្បិតឥតបើគិត ។
ចំណេះទាំងឡាយ កិច្ចកលដោះស្រាយ ត្បិតតែគំនិត
ដឹងកិច្ចដឹងកល ដឹងឆ្ងាយដឹងជិត ដូចកលកាំបិត
កាប់ឆ្ការទម្លាយ ។
នេះបទកាកកា- តិទើបចងជា ច្បាប់ច្បាស់ទូន្មាន
តាមដោយគន្លង ព្រេងព្រឹទ្ធបុរាណ ប្រាជ្ញលោកនិទាន
ប្រដៅបុត្រភ្ញា ។
ហៃកូនពន្លក ស្ងួនអើយមាសយក បណ្ដាំបិតា
ឪពុកនោះចាស់ ឥតអ្វីឱ្យបា ស្ងួនអើយរក្សា
ពាក្យឪពុកនៅ ។
ឱកូនកម្សត់ រៀនឱនរៀនអត់ រៀនគិតក្នុងក្រៅ
រៀនឱនលំទោន កុំឱ្យហ្មងសៅ ដល់ខ្លួនកូនពៅ
កេរ្តិ៍ដល់ឪពុក ។
ដឹងឆ្លើយត្បិតដង កូនសោតរែងឆ្គង ត្បិតតែឪពុក
ទ្រព្យគង់ត្បិតស្រី ចេះរៀបដាក់ទុក ប្រះដេកឆាប់លក់
ត្បិតឥតបើគិត ។
ហៃមហាជនសប្បុរស ទោះស្រីប្រុសកបកិរិយា
គួរគិតយកប្រាជ្ញា ចងចាំជាប់ជាគន្លង ។
មានច្បាប់ពីបុរាណ លោកទូន្មានតែងទុកឱ្យ
ជនជាតិនៅឯក្រោយ ចងជាច្បាប់ទុកគ្រប់ប្រាណ ។
ធម្មតាអ្នកចិត្តល្អ ពុំដែលក្រខ្សត់ប៉ុន្មាន
ទេព្ដាជាប្រធាន តែងចម្រើនសុខឥតសៅ ។
បើធ្វើចិត្តអាក្រក់ ដើរលួចឆក់លោកសៅដៅ(១)
ទ្រព្យនោះណាបាត់ទៅ ដូចអគ្គីឆេះរោលរាល ។
ពាក្យចាស់ពាក្យពីព្រេង ទោសខ្លួនឯងមើលពុំយល់
ទោសគេតូចសោតសល់ រមិលយល់ប៉ុនទាំងភ្នំ ។
ចូលព្រៃសត្វសាហាវ រកអំពាវគ្នាមកជុំ
ដល់បានស្ករទឹកឃ្មុំ ពួនក្នុងផ្ទះឆីម្នាក់ឯង ។
បានហើយចង់បានទៀត ឆ្លៀតហើយឆ្លៀតពុំគិតឈ្វេង
មើលយល់តែម្នាក់ឯង មិនយល់គេឯទៀតផង ។
នឹងស៊ីចង់ពិសា ខ្ជិលទំពាឱ្យម៉ដ្ឋហ្មង
យល់នាមថាជាមង យល់ឯផងថាជាកួយ ។
កូនចៅអើយស្ដាប់ ឪពុកនឹងប្រាប់ ប្រដៅគ្រប់គ្នា
ចូរចាំចូរចាប់ ជាច្បាប់អាត្មា រួសរងរក្សា
ទីទៃគ្រប់ប្រាណ ។
ធម្មតាអ្នកជា អ្នកមានប្រាជ្ញា មានផៅសន្ដាន
ពុំចេះអាងអួត ប្រកួតរានកាន បំពាក់បំពាន
បំពោតអួតអង្គ ។
ទោះនឹងយាត្រា ទៅទីស្ថានណា ដើរដូចភុជង្គ
សិរសាទន់ទាប សុភាពផ្គត់ផ្គង់ លំអុតឱនអង្គ
ការកេរអ្នកជា ។
មនុស្សកាចកុំប្រសព្វ កុំទៅភប់នឹងចោរខ្មួយ
គេចាប់ចងទៅក្រោយ វាយបណ្ដើរយល់អប្រិយ ។
កុំគប់នឹងខ្ញុំគេ កុំប៉ោឡែខ្វល់នឹងស្រី
កុំជួញនឹងមន្ត្រី នឹងខាតទុនធនឯងហោង ។
កូនអើយឪពុកបា នឹងឧបមាមួយទៀតផ្គង
បាស្ដាប់ត្រាប់ត្រងរង ទុកទូន្មានអង្គឥន្ទ្រិយ ។
នេះបទព្រហ្មគីតិ ពីព្រេងព្រឹទ្ធទុកទូន្មាន
ចែងចង់ជានិទាន ទុកគ្រាន់មើលជាច្បាប់ថ្មី ។
ឱ្យអស់កូនចៅក្រោយ ស្ដាប់កុំឱ្យភ្លេចស្មារតី
ប្រដៅទាំងប្រុសស្រី យកទុកខ្លួនគ្រប់អាត្មា ។
ធម្មតាកើតជាមនុស្ស ទោះស្រីប្រុសក្រណាស់ណា
ក្រគិតក្នុងចិន្តា ឱ្យបានដឹងសមនិងគួរ ។
នេះបទកំណត់ចងជា ភុជង្គលីលា ចងជាច្បាប់ស្រី ។
កាលនាងឥន្ទ្រវតី ចរចាកតាមប្ដី គឺបុណ្ណកយក្សា ។
នាងវិមលាជាព្រះមាតា បើកបន្ទូលថា ហៃកូនពិសី ។
នាងនឹងត្រាច់ត្រង់តាមប្ដី ចេញចាកអំពី ពិភពនាគនេះ ។
ទៅឋានមនុស្សលោកនាយអេះ ចូរនាងចាំចេះ បម្រើស្វាមី ។
ធ្វើវត្តប្រតិបត្តិប្រក្រតី កុំឱ្យស្វាមី អាក់អន់ចិន្ដា ។
នាងអើយគម្ដែងក្រឡា ជាម្ចាស់សិរសា កូនកុំមាក់ងាយ ។
ហៃកូនស្រីស្ងួនមាសម្ដាយ ក្រណាស់នាងអាយ តាមដោយច្បាប់ស្រី ។
អរិយសត្ថា គន់គិតចែងចារ ចងទុកជាច្បាប់
ឱ្យអស់សិស្សផង ត្រងត្រាប់សណ្ដាប់ យកជាតម្រាប់
តម្រង់អាត្មា ។
ឱ្យមានប្រយោជន៍ ប្រយ័ត្នអសោចិ៍ រាល់រូបអ្នកណា
អម្បាលមករៀន របៀនសាស្ត្រា ប្រយ័ត្នអាត្មា
ការកេរ្តិ៍លោកិយ ។
ទោះនឹងចេញទៅ ប្រយោជន៍នានៅ ផ្គាប់ផ្គុនមន្ត្រី
ឱ្យត្រូវនឹងច្បាប់ សណ្ដាប់សួស្ដី ដូចលោកស្រដី
ប្រដៅទុកមក ។
កេរ្តិ៍កាលពីព្រេងព្រឹទ្ធ សាងសុចរិតទៀងទុកនៅ
សេដ្ឋីផ្ដាំប្រដៅ បុត្រសង្សារទុកក្រោយហោង ។
កូនអើយកេរ្តិ៍មេបា ចូររក្សាគន់គិតគ្រង
ថែទាំចាំរួសរង ប្រុងប្រយ័ត្នប្រយោជន៍យូរ ។
ធម្មតាអ្នកជាជាតិ កាលគេអាទិឲ្យគិតគូរ
កុំខ្ជិលដេកទទូរ ដល់ថ្ងៃរះពេញពន្លឺ ។
នេះគឺច្បាប់ក្រម ប្រសើរឧត្ដម ទូន្មានអ្នកផង
ប្រើឱនលំទោន កុំបីមានឆ្គង ប្រាជ្ញាបុណ្យផង
កើតដោយប្រណិប័តន៍ ។
នរូអ្នកណា ទោះយកអាត្មា ចូលសាសន៍ពុទ្ធរត្ន
ចូរធ្វើឱ្យត្រង់ ដោយនូវបន្ទាត់ ហៅស្វែងសម្បត្តិ
យកនូវនិព្វាន ។
